தீக் ஹை: தொண்ணூறுகளின் குறிப்புகள்
வாரம் 1: வரவேற்கிறோம், தயவுசெய்து உங்கள் செருப்புகளை வாசலிலேயே விடுங்கள்
ஒரு காலத்தில் தொலைபேசிக்கு ஒரே வேலைதான் இருந்தது: மிக மோசமான நேரத்தில் ஒலிப்பது. வரவேற்பறையில் பின்னல் விரிப்பின் மேல் அது அமர்ந்திருக்கும், கறுப்பு அல்லது வெளிர்பழுப்பு நிறத்தில், திரும்பி வர நீண்ட நேரம் எடுக்கும் டயலுடன். மணி ஒலிக்கும் நீளத்தை வைத்தே யார் அழைக்கிறார்கள் என்பது வீடு முழுவதற்கும் தெரிந்துவிடும். நீளமான மணி என்றால் தொலைவில் இருக்கும் உறவினர். சிறிய மணி என்றால் தவறான எண். அதிகாலை 2 மணிக்கு அது ஒலித்தால், எல்லோரும் விழித்து, இருட்டில் உட்கார்ந்து, யாராவது எடுக்கத் துணிவு வருவதற்கு முன் மூன்று முழு மணிகள் வரை அதையே வெறித்துப் பார்ப்பார்கள்.
அந்தத் தருணத்தை யாரும் படம் எடுக்கவில்லை. யாரும் பதிவிடவில்லை. நாம் அதை அப்படியே வாழ்ந்தோம், பிறகு கவலையோடு மீண்டும் தூங்கப் போனோம்.
இப்போது சில பத்தாண்டுகள் கழித்து, அதை நினைத்து ஏங்குவதை நாமே காண்கிறோம். கவலையை அல்ல, நிச்சயமாக. தொலைபேசியை. அந்த விரிப்பை. மெதுவான, சற்றே சிரமமான, முற்றிலும் மனிதத்தன்மை நிறைந்த அந்த ஏற்பாடு முழுவதையும்.
இதைப் படித்துக்கொண்டு அந்தப் பின்னல் விரிப்பைப் பார்த்துப் புன்னகைக்கிறீர்கள் என்றால், வரவேற்கிறேன். சரியான இடத்துக்குத்தான் வந்திருக்கிறீர்கள்.
நாம் யார், சரியாகச் சொன்னால்?
நாம் தொண்ணூறுகளின் பிள்ளைகள். எழுபதுகளின் பிற்பகுதியிலோ எண்பதுகளிலோ பிறந்தோம், அந்தப் பத்தாண்டு முடிந்தபோது பள்ளி மாணவர்களாகவோ கல்லூரி இளைஞர்களாகவோ முதல் வேலையில் இருப்பவர்களாகவோ இருந்தோம். அது தொடங்கியபோது எனக்கு ஏழு வயது, முடிந்தபோது பதினேழு, எல்லாவற்றையும் நினைவில் வைத்திருக்க அது மிகச் சரியான வயது. என்ன நடக்கிறது என்று புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்குப் பெரியவர்கள், பெரியவர்கள் எல்லாவற்றையும் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கிறார்கள் என்று இன்னும் நம்பும் அளவுக்குச் சிறியவர்கள்.
நாம் நடுத்தர, கீழ்நடுத்தரக் குடும்பங்களில், இந்தியா முழுவதும் உள்ள ஊர்களிலும் சிறு நகரங்களிலும் வளர்ந்தோம்: ராஞ்சி, பாட்னா, நாக்பூர், கோயம்புத்தூர், போபால், கட்டாக், லூதியானா. பெருநகரங்களுக்கு அந்தப் பத்தாண்டின் தங்களுக்கே உரிய வடிவம் இருந்தது, ஆனால் இந்தத் தொடர் எஞ்சிய நம் எல்லோருக்கானது. அல்மிராவின் சாவியை ஒரே ஒருவர் மட்டுமே வைத்துக்கொள்ள அனுமதி இருந்த வீடுகளில், நல்ல ஸ்டீல் தட்டுகள் விருந்தினர் வந்தால் மட்டுமே வெளியே வந்த வீடுகளில், எந்தப் பிளாஸ்டிக் பையையும் யாரும் தூக்கி எறியாத வீடுகளில் வாழ்ந்தோம், ஏனென்றால் அது எப்போதாவது தேவைப்படலாம். அது எப்போதும் தேவைப்பட்டது.
டிவியில் நாற்பது சேனல்கள் வருவதற்கு முந்தைய வாழ்க்கையை நினைவில் வைத்திருக்கும் கடைசித் தலைமுறை நம்முடையது, கைபேசியைக் கையில் கொடுத்து அது முக்கியமானது என்று சொல்லப்பட்ட முதல் தலைமுறையும் நாமே. நாம்தான் பாலம். ட்ரங்க் கால் எவ்வளவு ஆகும் என்றும் சொல்வோம், ஒரு வானொலியை ஏன் “இடைநிறுத்த” முடியாது என்று பத்து வயதுக் குழந்தைக்குப் பொறுமையாக விளக்கவும் செய்வோம்.
தொண்ணூறுகள் உள்ளிருந்து பார்த்தால் எப்படி இருந்தன?
ஒரு சாதாரண ஞாயிற்றுக்கிழமையை விவரிக்கிறேன்.
அது எண்ணெயுடன் தொடங்கும். யாராவது, பெரும்பாலும் மா அல்லது தாதி, நீங்கள் தப்பி ஓடுவதற்குள் பிடித்து, ஒரு சிறிய விளக்கை எரிக்கும் அளவுக்குக் கடுகு எண்ணெயை உங்கள் தலையில் தேய்த்துவிடுவார்கள். பிறகு குளியல், பிறகு சுத்தமான உடைகள், பிறகு தொலைக்காட்சி போட அனுமதி இருந்த அந்த நீண்ட, அற்புதமான நேரம். கூரையில் இருந்த ஆன்டெனாவுக்குத் தனக்கென ஒரு குணம் இருந்தது. சில நேரம் படம் தெளிவாக இருக்கும். சில நேரம் கிரிக்கெட் மைதானத்தில் பனிப்புயல் அடிப்பது போல் தெரியும். எப்போதும் ஒரு மாமா, அல்லது பொறியாளராகும் தகுதியே இல்லாத ஒரு ஒன்றுவிட்ட உடன்பிறப்பு, ஆன்டெனாவை ஓரிரு டிகிரி திருப்புவதற்காக மொட்டை மாடிக்கு அனுப்பப்படுவார், கீழிருந்து குடும்பம் முழுவதும் அறிவுறுத்தல்களைக் கூச்சலிடும். “தோடா லெஃப்ட்! நாட் தட் மச்! வாபஸ்! ஹான், ஹான், ஆ கயி!”
அந்த “ஆ கயி” இந்தியக் குடும்ப வாழ்க்கையின் மகத்தான தருணங்களில் ஒன்று. ஒரு சிக்னலுக்காக வீடே ஆரவாரம் செய்தது.
மதிய உணவு என்றால் சாதாரண விஷயமில்லை. சில வீடுகளில் ஞாயிறு என்றால் இறைச்சி, மற்ற வீடுகளில் ஏதாவது சிறப்பு உணவு, ஆனால் எல்லா வீடுகளிலும் அதன் பொருள், அக்கம்பக்கத்துப் பிள்ளைகளும் ஏதாவது காரணம் கண்டுபிடித்து வந்துவிடும் அளவுக்கு மணக்கும் ஒரு சமையலறை. மதிய உணவுக்குப் பின் தூக்கம். உங்களுக்குக் களைப்பே இருக்காது, ஆனாலும் தூங்கச் சொல்வார்கள், அதனால் கண்களை மூடிக்கொண்டு படுத்து, சீலிங் ஃபேனின் சத்தத்தையும் வெளியே காகங்களின் கரைதலையும் யாரோ ஒருவரின் விருப்பப் பாடலை ஒலிபரப்பும் தொலைதூர வானொலியையும் கேட்டுக்கொண்டிருப்பீர்கள்.
அவ்வளவுதான். அதுதான் அந்தப் பத்தாண்டின் மகத்தான பொழுதுபோக்கு. எப்படியோ, அதுவே போதுமானதாக இருந்தது.
நம் பெற்றோரின் சொல்வளம்
இந்தத் தொடரில் நான் செய்ய விரும்பும் ஒரு விஷயம், அந்தக் காலத்தின் மொழியை மீண்டும் கொண்டுவருவது, ஏனென்றால் அது தனக்கென ஒரு மொழியாகவே இருந்தது.
நம் பெற்றோர் “எனக்கு மலைப்பாக இருக்கிறது” என்று சொன்னதில்லை. அவர்கள் சொன்னது “தோடா அட்ஜஸ்ட் கர் லோ.” அவர்கள் “பட்ஜெட் போடலாம்” என்று சொன்னதில்லை. அவர்கள் சொன்னது “பைசா பேட் பே நஹி உக்தா.” அவர்கள் “இது ஒரு பிரீமியம் தயாரிப்பு” என்று சொன்னதில்லை. அவர்கள் சொன்னது, “இத்னா மெஹங்கா? பெஹ்லே வாலா க்யா கராப் தா?”
நம் பெரியவர்கள், குறிப்பாகத் தாத்தா பாட்டிகள், எந்த வாதத்தையும் ஒரே வாக்கியத்தில் முடித்துவிடும் வழி அறிந்திருந்தார்கள். “ஹமாரே ஜமானே மே தோ...” என்று கதை தொடங்கும், நீங்கள் தோற்றுவிட்டீர்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்துவிடும். அவர்களுடைய ஜமானேயில் பள்ளி ஐந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்தது, அவர்கள் வெறுங்காலுடன் நடந்தார்கள், போவதிலும் வருவதிலும் மேடு ஏறியே. அந்தப் புவியியலை யாரும் ஒருபோதும் உறுதிசெய்ததில்லை.
ஆனால் அந்தச் சொல்வளத்தில் ஒருவித ஞானம் இருந்தது. “தீக் ஹை” என்பது வெறும் சம்மதம் மட்டுமல்ல. அது ஒரு முழுத் தத்துவம். அதன் பொருள்: இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்கலாம், ஆனால் பரவாயில்லை, சமாளித்துக்கொள்வோம். கொஞ்சம் குறைவாக வாழ்ந்துகொள்ள முடியும், புலம்பினால் மின்கட்டணம் மாறாது, நாளை அநேகமாக நன்றாகவே முடியும் என்பதும் அதன் பொருள்.
நாம் அமைதியாகக் கவனிக்காமல் விட்டுவிட்ட சிறு விஷயங்கள்
நான் உண்மையில் எழுத விரும்புவது இதைப் பற்றித்தான். தொண்ணூறுகளின் பெரிய நிகழ்வுகளை அல்ல, அவை ஒவ்வொரு வரலாற்றுப் புத்தகத்திலும் இருக்கின்றன, ஒரு நாளை உருவாக்கிய சிறிய, குறிப்பிட்ட விஷயங்களை.
ஏப்ரலில் புதுப் பாடப்புத்தகத்தின் வாசனை. உங்கள் அம்மா அதன் மேல் போட்ட பழுப்பு நிறத் தாள் அட்டை, பெயர்ச்சீட்டில் கவனமாக எழுதிய பெரிய எழுத்துகளுடன். புகைப்படம் எடுத்த நாளில், சரியாக ஒரே ஒருமுறை, சட்டைப் பையில் கசிந்த டாட் பேனா. இரண்டாவது பாட வேளைக்கு முன்பே பராத்தா ஒரு நண்பரின் சப்ஜிக்குப் பண்டமாற்றாகிவிட்டதால், சந்தேகப்படும்படி சுத்தமாக வீடு திரும்பிய டிஃபன் பாக்ஸ்.
பள்ளிக்கு வெளியே ஐஸ்-கேண்டி வண்டி, வண்ணமயமான குச்சிகளுடன், எல்லோருடைய பெயரும் தெரிந்த அதன் முதலாளியுடன். விடியலுக்கு முன்பே வந்து, பாலில் கலந்த தண்ணீரின் அளவைப் பற்றி வாதாடிய தூத்வாலா. மூன்று தெரு தள்ளியிருந்தே குரலை வைத்து அடையாளம் கண்டுகொள்ளக்கூடிய சப்ஜிவாலா. உங்கள் பழைய செய்தித்தாள்களை எடை போட்டு, எதிர்பார்த்ததைவிட ஒரு ரூபாய் குறைவாகக் கொடுத்த கபாடிவாலா, ஆனாலும் எப்படியோ நீங்கள் நண்பர்களாகவே இருந்தீர்கள்.
ஒவ்வொரு வீட்டிலும் தொங்கிய, குடும்பப் பதிவேடாகவும் பயன்பட்ட அக்கம்பக்கக் கடைக் காலண்டர்: பால் கணக்கு, கேஸ் சிலிண்டர் தேதி, யாரோ ஒருவரின் பிறந்தநாள், ஒரு ஒன்றுவிட்ட உடன்பிறப்பின் ரயில். அந்தக் கேஸ் சிலிண்டரும், மூன்று வார காத்திருப்புக்குப் பிறகு டெலிவரி ஆள் கடைசியில் வந்து நின்றபோது ஏற்பட்ட அமைதியான மகிழ்ச்சியும்.
மின்வெட்டு. ஆ, அந்த மின்வெட்டு. விளக்குகள் அணைந்த கணத்தில் தெரு முழுவதும் ஒரே பெரிய குடும்பமாக மாறிய நொடி. மெழுகுவர்த்திகள் தோன்றின. யாரோ ஒரு கதை சொன்னார்கள். யாரோ பாடினார்கள். பிள்ளைகள் வெளியே ஓடி, இருண்ட சாலையில் நின்று, நகர விளக்குகள் பின்னர் பறித்துக்கொண்ட நட்சத்திரங்களைப் பார்த்தார்கள்.
இவை எல்லாமே சாதாரணமாக இருந்தன. நம்மில் யாரும் இவை சிறப்பானவை என்று நினைக்கவில்லை. அதனால்தான் இவற்றை எழுதி வைப்பது மதிப்புடையது.
நமக்கு ஏன் வீட்டு ஏக்கம்?
இதில் விசித்திரமான பகுதி இது. உண்மையைச் சொன்னால், நம்மில் பெரும்பாலோர் திரும்பிப் போக மாட்டோம். நமக்கு ஏர் கண்டிஷனர் பிடிக்கும். ஒரு மருத்துவரைத் தொலைபேசியில் அழைக்க முடிவது பிடிக்கும். ரயில் நிலையத்தை விட்டு வெளியே சாலை வரை வளைந்து நின்ற வரிசையில் நிற்காமலே ரயில் டிக்கெட் பதிவு செய்ய முடிவது பிடிக்கும்.
ஆக, நாம் ஏங்குவது தொண்ணூறுகளை அல்ல. அவற்றில் நமக்கு எப்படி இருந்தது என்பதில் ஏதோ ஒன்றை.
இது வெறும் ஒரு கட்டம் என்று யாரும் சொல்லாமல் இளமையாக இருந்ததற்காக ஏங்குகிறோம். அண்டை வீட்டார் நம் பெயரையும் மதிப்பெண்களையும் அறிந்திருந்த ஓர் உலகத்துக்காக ஏங்குகிறோம். ஒரு ஞாயிறு நீளமானது, கோடை விடுமுறை முடிவில்லாதது, தொலைவில் உள்ள உறவினரின் கடிதம் காத்திருக்கத் தகுந்தது என்ற உணர்வுக்காக ஏங்குகிறோம். தேநீருடனும் வானொலியுடனும் வராந்தாவில் அமர்ந்திருந்த, இப்போது அவர்களில் பலர் புகைப்படங்களில் மட்டுமே இருக்கும் நம் தாத்தா பாட்டிகளுக்காக ஏங்குகிறோம்.
அதுதான் உண்மையான வீட்டு ஏக்கம். அது ஒரு காலத்துக்காக அல்ல, அந்தக் காலத்தை நிறைத்த மனிதர்களுக்காக.
யாராவது பார்லே-ஜி, தூர்தர்ஷன் அல்லது பஜாஜ் சேடக் பற்றிப் பேசும்போது திடீரென்று நெஞ்சுக்குள் ஏதோ விசித்திரமாக நிகழ்வது அதனால்தான் என்று நான் சந்தேகிக்கிறேன். அது பிஸ்கட்டைப் பற்றியது அல்ல. அதை உங்களிடம் நீட்டிய கையைப் பற்றியது.
இங்கே உங்களுக்கு என்ன கிடைக்கும்?
ஒவ்வொரு வாரமும் அந்த ஆண்டுகளிலிருந்து ஒரு சிறிய விஷயத்தை எடுத்து முறையாக எழுதுவேன். ஒரு வாரம் அது அல்மிராவாக இருக்கலாம். இன்னொரு வாரம் மேகி, அல்லது சட், அல்லது போர்டு தேர்வு முடிவு வந்த அந்தப் பெரிய செவ்வாய்க்கிழமையாக இருக்கலாம். சமையலறைக்குள், தெருவுக்குள், பள்ளிக்குள், ரயில் நடைமேடைக்குள், ஹாலுக்குள் செல்வோம். கடுமையாக உழைத்து மிகக் குறைவாகப் பேசிய பெற்றோரைப் பற்றியும், நிறையப் பேசிய தாத்தா பாட்டிகளைப் பற்றியும், நம் எதிர்காலம் குறித்து எப்போதும் ஒரு கருத்து வைத்திருந்த மாமாக்களைப் பற்றியும் பேசுவோம்.
இவற்றில் மொத்தம் ஐம்பத்து நான்கு இருக்கும். சில உங்களைச் சிரிக்க வைக்கும். ஒரு சில, நான் நம்புகிறேன், உங்களை மௌனமாக்கும். பெரும்பாலானவை உங்களைத் தொலைபேசியை எடுத்து, பல ஆண்டுகளாகப் பேசாத ஒரு பள்ளி நண்பருக்குச் செய்தி அனுப்ப வைக்கும், அதில் இருப்பது ஒன்று மட்டுமே: “நினைவிருக்கிறதா...?”
அப்படி நடந்தால், இந்தத் தொடரை வெற்றி என்று கருதுவேன்.
ஒரு வேண்டுகோள்
நீங்கள் இல்லாமல் இந்தத் தொடர் வேலை செய்யாது. நீங்களும் அங்கே இருந்தீர்கள். நான் மறந்துவிட்ட விஷயங்கள் உங்களுக்கு நினைவிருக்கின்றன, வேறொரு தெருவிலிருந்து, வேறொரு ஊரிலிருந்து, வேறொரு சமையலறையிலிருந்து நீங்கள் வேறு காட்சிகளைப் பார்த்தீர்கள்.
ஆகவே நான் கேட்பது இதுதான். தொடரில் ஏதாவது ஒன்று உங்கள் நினைவைக் கிளறினால், எனக்கு எழுதுங்கள். ரிப்போர்ட் கார்டு வந்தபோது உங்கள் அப்பா என்ன சொன்னார் என்று சொல்லுங்கள். உங்கள் அம்மா அல்மிராவில் எதை ஒளித்து வைத்தார் என்று சொல்லுங்கள். இனிப்புக் கடை, சினிமா கொட்டகை, யாரும் மறக்காத ஆசிரியர் ஆகியோரின் பெயரைச் சொல்லுங்கள். இவற்றில் சிறந்தவை, நீங்கள் விரும்பினால் உங்கள் பெயருடன், பிந்தைய பதிப்பில் இடம்பெறும்.
இதை ஒரு வராந்தாவாக நினைத்துக்கொள்ளுங்கள், சில நாற்காலிகளுடனும் ஒரு தேநீர்க் கெட்டிலுடனும். எல்லோரும் வரவேற்கப்படுகிறார்கள். யாருக்கும் அறிமுகம் தேவையில்லை.
அடுத்த வாரம், எல்லா நல்ல இந்தியக் கதைகளும் தொடங்கும் இடத்திலிருந்து தொடங்குகிறோம்: ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையுடன். எண்ணெய்க் குளியல், ரங்கோலி, தொலைக்காட்சி, மிக நீண்ட மதிய உணவு.
அதுவரை, எனக்காக ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்களைவிட மூத்த யாரையாவது அழையுங்கள். அவர்களுக்கு என்ன நினைவிருக்கிறது என்று கேளுங்கள். பிறகு அமைதியாக இருந்து, கேளுங்கள்.
தீக் ஹை?