ଠିକ୍ ହୈ: ନବେ ଦଶକର ଟିପ୍ପଣୀ
ସପ୍ତାହ 1: ସ୍ୱାଗତ, ଆଉ ଦୟାକରି ତୁମ ଚପଲ ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ରଖିଦିଅ
ଏମିତି ଏକ ସମୟ ଥିଲା ଯେତେବେଳେ ଫୋନର କାମ ଥିଲା କେବଳ ଗୋଟିଏ: ସବୁଠାରୁ ଖରାପ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବାଜିବା। ତାହା ବୈଠକ ଘରେ ଗୋଟିଏ କ୍ରୋଶିଆ ମ୍ୟାଟ ଉପରେ ବସିଥାଏ, କଳା କିମ୍ବା ବେଜ ରଙ୍ଗର, ଆଉ ତାର ଡାଏଲ ଫେରିବାକୁ ଅନନ୍ତ କାଳ ନେଉଥିଲା। ଘଣ୍ଟିର ଲମ୍ବ ଦେଖି ସାରା ପରିବାର ଜାଣିଯାଉଥିଲେ କିଏ ଫୋନ କରୁଛି। ଲମ୍ବା ଘଣ୍ଟି ମାନେ ଦୂରର କୌଣସି ସମ୍ପର୍କୀୟ। ଛୋଟ ଘଣ୍ଟି ମାନେ ଭୁଲ ନମ୍ବର। ଆଉ ଯଦି ରାତି 2 ଟାରେ ବାଜୁଥିଲା, ସମସ୍ତେ ଜାଗି ଉଠୁଥିଲେ, ଅନ୍ଧାରରେ ବସି ପୂରା ତିନିଥର ଘଣ୍ଟି ବାଜିବା ଯାଏ ତାକୁ ଚାହିଁ ରହୁଥିଲେ, କାରଣ ତାକୁ ଉଠାଇବାର ସାହସ କାହାର ହେଉନଥିଲା।
କେହି ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଫଟୋ ଉଠାଉନଥିଲେ। କେହି ତାକୁ ପୋଷ୍ଟ କରୁନଥିଲେ। ଆମେ କେବଳ ତାକୁ ବଞ୍ଚିଲୁ, ଆଉ ତାପରେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ଶୋଇ ପଡ଼ିଲୁ।
ଏବେ, କିଛି ଦଶନ୍ଧି ପରେ, ଆମେ ନିଜକୁ ତାକୁ ଝୁରୁଥିବା ଦେଖୁଛୁ। ଚିନ୍ତାକୁ ନୁହେଁ, ଅବଶ୍ୟ। ଫୋନକୁ। ସେହି ମ୍ୟାଟକୁ। ସେହି ସମଗ୍ର ଧୀର, ଟିକେ ଅସୁବିଧାଜନକ, ପୂରାପୂରି ମାନବିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାଟିକୁ।
ଯଦି ତୁମେ ଏହା ପଢ଼ୁଛ ଆଉ କ୍ରୋଶିଆ ମ୍ୟାଟର କଥାରେ ହସୁଛ, ତେବେ ସ୍ୱାଗତ। ତୁମେ ଠିକ୍ ଜାଗାକୁ ଆସିଛ।
ଆମେ ଠିକ୍ କିଏ?
ଆମେ ନବେ ଦଶକର ସନ୍ତାନ। ଆମେ ସତୁରି ଦଶକର ଶେଷ ଆଡ଼େ କିମ୍ବା ଅଶୀ ଦଶକରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲୁ, ଆଉ ଦଶକଟି ଶେଷ ହେଉଥିବା ବେଳକୁ ଆମେ ସ୍କୁଲ ପିଲା, କଲେଜ ଛାତ୍ର କିମ୍ବା ପ୍ରଥମ ଚାକିରିରେ ଥିଲୁ। ମୁଁ ସାତ ବର୍ଷର ଥିଲି ଯେତେବେଳେ ତାହା ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଆଉ ସତର ବର୍ଷର ଯେତେବେଳେ ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ସବୁକିଛି ମନେ ରଖିବା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଆଦର୍ଶ ବୟସ। କଣ ଚାଲିଛି ତାହା ବୁଝିବା ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ବଡ଼, ଆଉ ବଡ଼ମାନଙ୍କ ହାତରେ ସବୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଅଛି ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ଛୋଟ।
ଆମେ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ଆଉ ନିମ୍ନ-ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ଘରେ, ଭାରତର ମଫସଲ ସହର ଓ ଛୋଟ ସହରମାନଙ୍କରେ ବଢ଼ିଲୁ: ରାଞ୍ଚି, ପାଟନା, ନାଗପୁର, କୋଏମ୍ବାଟୁର, ଭୋପାଳ, କଟକ, ଲୁଧିଆନା। ବଡ଼ ସହରଗୁଡ଼ିକର ସେହି ଦଶକର ନିଜସ୍ୱ ସଂସ୍କରଣ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହି ସ୍ତମ୍ଭ ଆମ ବାକି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ। ଆମେ ଏପରି ଘରେ ରହୁଥିଲୁ ଯେଉଁଠି ଆଲମାରିର ଚାବି ରଖିବାର ଅନୁମତି କେବଳ ଜଣଙ୍କୁ ଥିଲା, ଭଲ ଷ୍ଟିଲ ଥାଳି କେବଳ ଅତିଥି ଆସିଲେ ବାହାରୁଥିଲା, ଆଉ କେହି କେବେ ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ ଥଳି ଫିଙ୍ଗୁନଥିଲେ, କାରଣ ତାହା ହୁଏତ ଦରକାର ପଡ଼ିବ। ତାହା ସବୁବେଳେ ଦରକାର ପଡ଼ୁଥିଲା।
ଟିଭିରେ ଚାଳିଶଟି ଚ୍ୟାନେଲ ଆସିବା ପୂର୍ବର ଜୀବନ ମନେ ରଖିଥିବା ଶେଷ ପିଢ଼ି ଆମେ, ଆଉ ହାତରେ ମୋବାଇଲ ଫୋନ ଧରାଇ ଏହା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିବା ପ୍ରଥମ ପିଢ଼ି। ଆମେ ସେତୁ। ଟ୍ରଙ୍କ କଲ୍ର ଖର୍ଚ୍ଚ କେତେ ତାହା ଆମେ ତୁମକୁ କହିପାରିବୁ, ଆଉ ଦଶ ବର୍ଷର ପିଲାକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସହ ବୁଝାଇପାରିବୁ କାହିଁକି ରେଡିଓକୁ “ଅଟକାଇ” ରଖିହେବ ନାହିଁ।
ଭିତରୁ ନବେ ଦଶକ କେମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା?
ମୋତେ ଏକ ସାଧାରଣ ରବିବାରର ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଦିଅ।
ତାହା ତେଲରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିଲା। କେହି ଜଣେ, ପ୍ରାୟତଃ ମା କିମ୍ବା ଦାଦି, ତୁମେ ପଳାଇବା ପୂର୍ବରୁ ତୁମକୁ ଧରି ପକାଇ ତୁମ ମୁଣ୍ଡରେ ଏତେ ସୋରିଷ ତେଲ ଲଗାଇ ଦେଉଥିଲେ ଯେ ତାକୁ ନେଇ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଦୀପ ଜଳିପାରନ୍ତା। ତାପରେ ଆସୁଥିଲା ସ୍ନାନ, ତାପରେ ସଫା ଲୁଗାପଟା, ଆଉ ତାପରେ ସେହି ଦୀର୍ଘ, ଗୌରବମୟ ସମୟ ଯେତେବେଳେ ଟେଲିଭିଜନ ଚଲାଇବାକୁ ଅନୁମତି ମିଳୁଥିଲା। ଛାତ ଉପରର ଆଣ୍ଟେନାର ନିଜର ଏକ ସ୍ୱଭାବ ଥିଲା। କେବେ କେବେ ପରଦା ସଫା ଦିଶୁଥିଲା। କେବେ କେବେ ଲାଗୁଥିଲା କ୍ରିକେଟ ଷ୍ଟାଡିୟମରେ ତୁଷାର ଝଡ଼ ଚାଲିଛି। ସବୁବେଳେ ଜଣେ କକା, କିମ୍ବା ଜଣେ ସମ୍ପର୍କୀୟ ଭାଇ ଯିଏ ଇଞ୍ଜିନିୟର ହେବାର ମୋଟେ ଯୋଗ୍ୟ ନଥିଲା, ଛାତକୁ ପଠାଯାଉଥିଲା ଆଣ୍ଟେନାକୁ କେଇ ଡିଗ୍ରୀ ଘୁରାଇବା ପାଇଁ, ଆଉ ପରିବାର ତଳୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। “ଥୋଡ଼ା ଲେଫ୍ଟ! ନଟ୍ ଦାଟ୍ ମଚ୍! ୱାପସ୍! ହାଁ, ହାଁ, ଆ ଗୟୀ!”
ସେହି “ଆ ଗୟୀ” ଭାରତୀୟ ପାରିବାରିକ ଜୀବନର ଏକ ମହାନ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଥିଲା। ଗୋଟିଏ ସିଗନାଲ ପାଇଁ ସାରା ଘର ଉଲ୍ଲାସରେ ଜୟଧ୍ୱନି କରୁଥିଲା।
ଦିନ ଖାଇବା ଥିଲା ଗମ୍ଭୀର ବ୍ୟାପାର। ରବିବାର ମାନେ କେତେକ ଘରେ ମାଂସ ଆଉ ଅନ୍ୟ ଘରେ କିଛି ବିଶେଷ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ଏହାର ଅର୍ଥ ଥିଲା ଏପରି ଏକ ରୋଷେଇ ଘର ଯାହାର ସୁବାସ ଏତେ ଭଲ ଯେ ପଡ଼ୋଶୀଙ୍କ ପିଲାମାନେ ବି ଆସିବାର କିଛି ନା କିଛି କାରଣ ଖୋଜି ପାଉଥିଲେ। ଖାଇବା ପରେ ଆସୁଥିଲା ଦିନ ନିଦ। ତୁମେ କ୍ଲାନ୍ତ ନଥିଲ, ତଥାପି ତୁମକୁ ଶୋଇବାକୁ କୁହାଯାଉଥିଲା, ଆଉ ତେଣୁ ତୁମେ ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ଶୋଇ ରହି ସିଲିଂ ପଙ୍ଖାର ଶବ୍ଦ, ବାହାରେ କାଉମାନଙ୍କ ଡାକ ଆଉ କାହାର ଅନୁରୋଧର ଗୀତ ବଜାଉଥିବା ଦୂରର ଏକ ରେଡିଓ ଶୁଣୁଥିଲ।
ଏତିକି ଥିଲା। ସେହି ଦଶକର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ମନୋରଞ୍ଜନ ଏହା ହିଁ ଥିଲା। ଆଉ କେମିତି କେଜାଣି, ଏତିକି ଯଥେଷ୍ଟ ଥିଲା।
ଆମ ବାପା-ମାଙ୍କ ଶବ୍ଦକୋଷ
ଏହି ସ୍ତମ୍ଭରେ ମୁଁ ଗୋଟିଏ କାମ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେହି ସମୟର ଭାଷାକୁ ଫେରାଇ ଆଣିବା, କାରଣ ତାହା ଥିଲା ଏକ ନିଜସ୍ୱ ଭାଷା।
ଆମ ବାପା-ମା କହୁନଥିଲେ “ମୁଁ ବହୁତ ଚାପରେ ଅଛି।” ସେମାନେ କହୁଥିଲେ “ଥୋଡ଼ା ଆଡ୍ଜଷ୍ଟ କର ଲୋ।” ସେମାନେ କହୁନଥିଲେ “ଆସ, ବଜେଟ୍ କରିବା।” ସେମାନେ କହୁଥିଲେ “ପଇସା ପେଡ଼ ପେ ନହିଁ ଉଗତା।” ସେମାନେ କହୁନଥିଲେ “ଏହା ଏକ ପ୍ରିମିୟମ୍ ପ୍ରୋଡକ୍ଟ।” ସେମାନେ କହୁଥିଲେ, “ଇତନା ମହଙ୍ଗା? ପହଲେ ୱାଲା କ୍ୟା ଖରାବ ଥା?”
ଆଉ ଆମ ବଡ଼ମାନେ, ବିଶେଷକରି ଜେଜେବାପା-ଜେଜେମାମାନେ, ଯେକୌଣସି ତର୍କକୁ ଗୋଟିଏ ବାକ୍ୟରେ ଶେଷ କରିଦେବାର ଏକ ଉପାୟ ଥିଲା। “ହମାରେ ଜମାନେ ମେଁ ତୋ...” ଆଉ ତାପରେ କାହାଣୀ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିଲା, ଆଉ ତୁମେ ବୁଝିଯାଉଥିଲ ଯେ ତୁମେ ହାରିଗଲ। ସେମାନଙ୍କ “ଜମାନେ”ରେ ସ୍କୁଲ ପାଞ୍ଚ କିଲୋମିଟର ଦୂରରେ ଥିଲା ଆଉ ସେମାନେ ଖାଲି ପାଦରେ ଯାଉଥିଲେ, ଯିବା ଆସିବା ଦୁଇ ବାଟରେ ଉଠାଣ ରାସ୍ତା। କେହି କେବେ ସେହି ଭୂଗୋଳ ନିଶ୍ଚିତ କରିନାହିଁ।
ତଥାପି ସେହି ଶବ୍ଦକୋଷରେ ଏକ ପ୍ରକାର ପ୍ରଜ୍ଞା ଥିଲା। “ଠିକ୍ ହୈ” କେବଳ ସହମତି ନଥିଲା। ତାହା ଥିଲା ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦର୍ଶନ। ଏହାର ଅର୍ଥ ଥିଲା: ଆହୁରି ଭଲ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଠିକ୍ ଅଛି, ଆଉ ଆମେ ସମ୍ଭାଳି ନେବୁ। ଏହାର ଅର୍ଥ ଥିଲା ଆମେ ଟିକେ କମରେ ଚଳିପାରିବା, ଅଭିଯୋଗ କଲେ ବିଜୁଳି ବିଲ ବଦଳିବ ନାହିଁ, ଆଉ ଆସନ୍ତାକାଲି ବୋଧହୁଏ ଠିକ୍ ହୋଇଯିବ।
ଯେଉଁ ଛୋଟ ଛୋଟ କଥା ଆମେ ଚୁପଚାପ ଦେଖିବା ବନ୍ଦ କରିଦେଲୁ
ମୁଁ ପ୍ରକୃତରେ ଏହି ବିଷୟରେ ହିଁ ଲେଖିବାକୁ ଚାହେଁ। ନବେ ଦଶକର ବଡ଼ ବଡ଼ ଘଟଣା ନୁହେଁ, ଯାହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଇତିହାସ ବହିରେ ଅଛି, ବରଂ ସେହି ଛୋଟ, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କଥାଗୁଡ଼ିକ ଯାହାକୁ ମିଶାଇ ଗୋଟିଏ ଦିନ ତିଆରି ହେଉଥିଲା।
ଏପ୍ରିଲରେ ନୂଆ ପାଠ୍ୟ ବହିର ଗନ୍ଧ। ତୁମ ମା ତାହା ଉପରେ ଲଗାଇଥିବା ବାଦାମୀ କାଗଜର ମଲାଟ, ଯାହା ଉପରେ ଯତ୍ନ ସହ ବଡ଼ ଅକ୍ଷରରେ ଲେଖାଯାଇଥିବା ନାମ ଲେବଲ। ସେହି ଡଟ ପେନ ଯାହା ଠିକ୍ ଥରେ, ଫଟୋ ଉଠିବା ଦିନ, ତୁମ ଶାର୍ଟ ପକେଟରେ ଲିକ୍ ହୋଇଗଲା। ସେହି ଟିଫିନ ବାକ୍ସ ଯାହା ସନ୍ଦେହଜନକ ଭାବରେ ସଫା ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରୁଥିଲା, କାରଣ ଦ୍ୱିତୀୟ ପିରିୟଡ ପୂର୍ବରୁ ପରଟା ବନ୍ଧୁର ସବଜି ସହ ବଦଳି ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ସ୍କୁଲ ବାହାରେ ଆଇସ-କ୍ୟାଣ୍ଡି ଗାଡ଼ି, ତାର ରଙ୍ଗୀନ କାଠିଗୁଡ଼ିକ ଆଉ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାମ ଜାଣିଥିବା ତାର ମାଲିକ। ଭୋର ପୂର୍ବରୁ ଆସୁଥିବା ଦୁଧୱାଲା, ଯିଏ ଦୁଧରେ ପାଣି କେତେ ଅଛି ସେଥିନେଇ ତର୍କ କରୁଥିଲା। ତିନିଟି ଗଳି ଦୂରରୁ ତୁମେ ଚିହ୍ନି ପାରୁଥିବା ଡାକ ଥିବା ସବଜିୱାଲା। ତୁମ ପୁରୁଣା ଖବରକାଗଜ ଓଜନ କରି ତୁମ ଆଶାଠାରୁ ଏକ ଟଙ୍କା କମ ଦେଉଥିବା କବାଡ଼ିୱାଲା, ଆଉ ତଥାପି କେମିତି ତୁମେମାନେ ବନ୍ଧୁ ଥିଲ।
ପାଖ ଦୋକାନର କ୍ୟାଲେଣ୍ଡର ଯାହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ଟାଙ୍ଗି ହୋଇଥିଲା ଆଉ ପରିବାରର ଖାତା ଭାବେ ମଧ୍ୟ କାମ ଦେଉଥିଲା: ଦୁଧର ହିସାବ, ଗ୍ୟାସ ସିଲିଣ୍ଡରର ତାରିଖ, କାହାର ଜନ୍ମଦିନ, କୌଣସି ସମ୍ପର୍କୀୟ ଭାଇର ଟ୍ରେନ। ଗ୍ୟାସ ସିଲିଣ୍ଡର ନିଜେ, ଆଉ ତିନି ସପ୍ତାହ ଅପେକ୍ଷା ପରେ ଶେଷରେ ଡେଲିଭରି ଲୋକଟି ଆସିଲେ ମିଳୁଥିବା ନୀରବ ଆନନ୍ଦ।
ବିଜୁଳି ଚାଲିଯିବା। ଆହା, ସେହି ବିଜୁଳି ଚାଲିଯିବା। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଯେତେବେଳେ ଆଲୁଅ ଲିଭିଗଲା ଆଉ ସାରା ରାସ୍ତା ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ପରିବାର ହୋଇଗଲା। ମହମବତୀ ଦେଖାଗଲା। କେହି ଜଣେ କାହାଣୀ କହିଲେ। କେହି ଜଣେ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ପିଲାମାନେ ବାହାରକୁ ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ଅନ୍ଧାର ରାସ୍ତାରେ ଠିଆ ହୋଇ ସେହି ତାରାମାନଙ୍କୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ସହରର ଆଲୁଅ ସେବେଠାରୁ କାଢ଼ି ନେଇଛି।
ଏସବୁ ସାଧାରଣ ଥିଲା। ଆମ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ଏହାକୁ ବିଶେଷ ଭାବି ନଥିଲୁ। ଠିକ୍ ସେଥିପାଇଁ ଏହା ଲେଖି ରଖିବା ଯୋଗ୍ୟ।
ଆମେ କାହିଁକି ଘର ପାଇଁ ଝୁରୁଛୁ?
ଏଠାରେ ଅଦ୍ଭୁତ କଥାଟି ହେଲା ଏହା। ସତ କହିଲେ, ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧିକାଂଶ ଫେରିବାକୁ ଚାହିଁବେ ନାହିଁ। ଆମକୁ ଏୟାର କଣ୍ଡିସନର ଭଲ ଲାଗେ। ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ଫୋନରେ ପାଇହେବା କଥା ଆମକୁ ଭଲ ଲାଗେ। ଷ୍ଟେସନ ବାହାରେ ରାସ୍ତା ଯାଏ ଗୁଡ଼େଇ ହୋଇଯାଇଥିବା ଧାଡ଼ିରେ ଠିଆ ନହୋଇ ଟ୍ରେନ ଟିକେଟ ବୁକ କରିହେବା, ଏହା ଆମକୁ ଭଲ ଲାଗେ।
ତେଣୁ ଆମେ ନବେ ଦଶକକୁ ଝୁରୁନାହୁଁ। ଏହା ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଆମ ଅନୁଭବ ସହ ଜଡ଼ିତ କିଛି ଏକ ଜିନିଷ।
ଆମେ ସେହି ଯୁବାବସ୍ଥାକୁ ଝୁରୁ ଯାହାକୁ କେହି ଗୋଟିଏ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ବୋଲି କହୁନଥିଲେ। ଆମ ନାମ ଆଉ ଆମ ପରୀକ୍ଷାର ନମ୍ବର ଜାଣିଥିବା ପଡ଼ୋଶୀ ଥିବା ଏକ ଦୁନିଆକୁ ଆମେ ଝୁରୁ। ରବିବାର ଲମ୍ବା, ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଛୁଟି ଅନନ୍ତ, ଆଉ ଦୂରର ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କ ଚିଠି ଅପେକ୍ଷା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ଲାଗୁଥିବା ସେହି ଅନୁଭବକୁ ଆମେ ଝୁରୁ। ବାରଣ୍ଡାରେ ଚା ଓ ରେଡିଓ ସହ ବସୁଥିବା ଆମ ଜେଜେବାପା-ଜେଜେମାମାନଙ୍କୁ ଆମେ ଝୁରୁ, ଯେଉଁମାନେ ଏବେ, ଅନେକେ, କେବଳ ଫଟୋରେ ଅଛନ୍ତି।
ଏହା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ଘର-ଝୁରି। ତାହା କୌଣସି ସମୟ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ସେହି ସମୟକୁ ଭରି ଦେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ।
ଆଉ ମୋର ଅନୁମାନ, ଏଇଥିପାଇଁ ହିଁ କେହି ପାର୍ଲେ-ଜି, ଦୂରଦର୍ଶନ କିମ୍ବା ବଜାଜ ଚେତକର ନାଁ ନେଲେ, ତୁମକୁ ହଠାତ୍ ଛାତି ଭିତରେ କିଛି ଅଜବ ଲାଗେ। ଏହା ବିସ୍କୁଟ ବିଷୟରେ ନୁହେଁ। ଏହା ସେହି ହାତ ବିଷୟରେ ଯିଏ ତାହା ତୁମକୁ ବଢ଼ାଇ ଦେଇଥିଲା।
ଏଠାରେ ତୁମେ କଣ ପାଇବ?
ପ୍ରତି ସପ୍ତାହ, ମୁଁ ସେହି ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକରୁ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଜିନିଷ ନେଇ ତା ବିଷୟରେ ଭଲ ଭାବରେ ଲେଖିବି। କୌଣସି ସପ୍ତାହରେ ତାହା ଆଲମାରି ହୋଇପାରେ। ଆଉ ଏକ ସପ୍ତାହରେ ମ୍ୟାଗି, କିମ୍ବା ଛଠ, କିମ୍ବା ବୋର୍ଡ ପରୀକ୍ଷା ଫଳାଫଳର ସେହି ବଡ଼ ମଙ୍ଗଳବାର। ଆମେ ରୋଷେଇ ଘରେ, ରାସ୍ତାରେ, ସ୍କୁଲରେ, ରେଳ ପ୍ଲାଟଫର୍ମରେ ଆଉ ବୈଠକ ଘରେ ଯିବୁ। ଆମେ ସେହି ବାପା-ମାଙ୍କ କଥା କହିବୁ ଯେଉଁମାନେ ଖୁବ୍ ପରିଶ୍ରମ କରୁଥିଲେ ଆଉ ବହୁତ କମ୍ କହୁଥିଲେ, ସେହି ଜେଜେବାପା-ଜେଜେମାଙ୍କ କଥା ଯେଉଁମାନେ ବହୁତ କିଛି କହୁଥିଲେ, ଆଉ ସେହି କକାମାନଙ୍କ କଥା ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଆମ ଭବିଷ୍ୟତ ବିଷୟରେ ସବୁବେଳେ ଏକ ମତ ଥିଲା।
ମୋଟ ଚଉଅନଟି ଲେଖା ରହିବ। କେତେକ ତୁମକୁ ହସାଇବ। କେଇଟି, ମୁଁ ଆଶା କରେ, ତୁମକୁ ଚୁପ କରାଇଦେବ। ଅଧିକାଂଶ ତୁମକୁ ଫୋନ ଧରିବାକୁ ଓ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି କଥା ହୋଇନଥିବା କୌଣସି ସ୍କୁଲ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ମେସେଜ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିବ, କେବଳ ଏତିକି ଲେଖି, “ତୁମର ମନେ ଅଛି...?”
ଯଦି ଏହା ଘଟେ, ମୁଁ ଏହି ସ୍ତମ୍ଭକୁ ସଫଳ ମନେ କରିବି।
ଗୋଟିଏ ଅନୁରୋଧ
ତୁମ ବିନା ଏହି ସ୍ତମ୍ଭ ଚଳିବ ନାହିଁ। ତୁମେ ବି ସେଠାରେ ଥିଲ। ମୁଁ ଯାହା ଭୁଲିଯାଇଛି ତାହା ତୁମ ମନେ ଅଛି, ଆଉ ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଏକ ରାସ୍ତା, ଅନ୍ୟ ଏକ ସହର, ଅନ୍ୟ ଏକ ରୋଷେଇ ଘରରୁ ଜିନିଷ ଦେଖିଥିଲ।
ତେଣୁ ମୋର ଅନୁରୋଧ ଏହା। ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ସ୍ତମ୍ଭର କିଛି କଥା ତୁମକୁ କିଛି ମନେ ପକାଇ ଦିଏ, ମୋତେ ଲେଖ। ରିପୋର୍ଟ କାର୍ଡ ଆସିବା ବେଳେ ତୁମ ବାପା କଣ କହିଥିଲେ, ମୋତେ କୁହ। ତୁମ ମା ଆଲମାରିରେ କଣ ଲୁଚାଇଥିଲେ, ମୋତେ କୁହ। ମିଠେଇ ଦୋକାନ, ସିନେମା ହଲ, କେହି ଭୁଲି ନପାରିବା ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ନାମ ମୋତେ କୁହ। ଏଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମଗୁଡ଼ିକ ପରବର୍ତ୍ତୀ କୌଣସି ସଂସ୍କରଣରେ ସ୍ଥାନ ପାଇବ, ତୁମ ନାମ ସହିତ, ଯଦି ତୁମେ ଚାହଁ।
ଏହାକୁ ଏକ ବାରଣ୍ଡା ଭାବ, କେଇଟା ଚେୟାର ଆଉ ଏକ କେଟଲି ଚା ସହିତ। ସମସ୍ତେ ସ୍ୱାଗତ। କାହାକୁ ପରିଚୟ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ।
ଆସନ୍ତା ସପ୍ତାହରେ, ଆମେ ସେହିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରିବୁ ଯେଉଁଠୁ ସବୁ ଭଲ ଭାରତୀୟ କାହାଣୀ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ: ଏକ ରବିବାରରୁ। ତେଲ ସ୍ନାନ, ରଙ୍ଗୋଲି, ଟେଲିଭିଜନ ଆଉ ଖୁବ୍ ଲମ୍ବା ଦିନ ଖାଇବା।
ସେତେବେଳ ଯାଏ, ମୋ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ କାମ କର। ତୁମଠାରୁ ବଡ଼ କାହାକୁ ଫୋନ କର। ସେମାନେ କଣ ମନେ ରଖିଛନ୍ତି ପଚାର। ତାପରେ ଚୁପ ରୁହ, ଆଉ ଶୁଣ।
ଠିକ୍ ହୈ?