ഠീക് ഹൈ: തൊണ്ണൂറുകളുടെ കുറിപ്പുകൾ
ആഴ്ച 1: സ്വാഗതം, ചെരിപ്പുകൾ വാതിൽക്കൽ ഊരിയിടണേ
ഒരു കാലത്ത് ഫോണിന് ഒരേയൊരു ജോലിയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ: ഏറ്റവും അസമയത്ത് അടിക്കുക. സ്വീകരണമുറിയിലെ ക്രോഷെ വിരിയുടെ മുകളിലായിരുന്നു അതിന്റെ ഇരിപ്പ്, കറുപ്പോ ബീജോ നിറത്തിൽ, തിരിച്ചു കറങ്ങിയെത്താൻ യുഗങ്ങളെടുക്കുന്ന ഡയലുമായി. മണിയടിയുടെ നീളം കേട്ടാൽ ആരാണ് വിളിക്കുന്നതെന്ന് വീട്ടിലെല്ലാവർക്കും മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു. നീണ്ട മണിയെങ്കിൽ ദൂരെയുള്ള ഏതോ ബന്ധു. ചെറുതാണെങ്കിൽ റോങ് നമ്പർ. പുലർച്ചെ 2 മണിക്കാണ് അടിക്കുന്നതെങ്കിലോ, എല്ലാവരും ഉണർന്ന് ഇരുട്ടിൽ ഇരുന്ന്, ആരെങ്കിലും എടുക്കാൻ ധൈര്യം കാണിക്കുംമുമ്പ് മൂന്നു മുഴുവൻ റിങ് തീരുംവരെ ഫോണിലേക്കു തുറിച്ചുനോക്കും.
ആ നിമിഷം ആരും ഫോട്ടോ എടുത്തില്ല. ആരും പോസ്റ്റ് ചെയ്തുമില്ല. നമ്മളത് വെറുതെ ജീവിച്ചു, പിന്നെ ആധിയോടെ ഉറങ്ങാൻ പോയി.
ഇപ്പോൾ, പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കിപ്പുറം, നമ്മൾ അതിനെ മിസ് ചെയ്യുന്നു. ആധിയെ അല്ല, തീർച്ചയായും. ഫോണിനെ. വിരിയെ. സാവധാനമായ, അല്പം അസൗകര്യമുള്ള, തികച്ചും മനുഷ്യസഹജമായ ആ മുഴുവൻ ഏർപ്പാടിനെയും.
ക്രോഷെ വിരി കണ്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഇതു വായിക്കുന്നതെങ്കിൽ, സ്വാഗതം. നിങ്ങൾ ശരിയായ സ്ഥലത്താണ്.
ശരിക്കും ആരാണ് നമ്മൾ?
നമ്മൾ തൊണ്ണൂറുകളുടെ കുട്ടികളാണ്. എഴുപതുകളുടെ അവസാനമോ എൺപതുകളിലോ ജനിച്ചവർ; ആ ദശകം തീരുമ്പോൾ സ്കൂൾ കുട്ടികളോ കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥികളോ ആദ്യ ജോലിക്കാരോ ആയിരുന്നവർ. അത് തുടങ്ങിയപ്പോൾ എനിക്ക് ഏഴു വയസ്സായിരുന്നു, തീർന്നപ്പോൾ പതിനേഴും, എല്ലാം ഓർത്തുവയ്ക്കാൻ പറ്റിയ പ്രായം. എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ പോന്നത്ര മുതിർന്ന, മുതിർന്നവരുടെ കൈയിൽ എല്ലാം ഭദ്രമാണെന്ന് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ പോന്നത്ര ഇളയ പ്രായം.
ഇന്ത്യയിലെങ്ങുമുള്ള ചെറുപട്ടണങ്ങളിലും നഗരങ്ങളിലുമുള്ള ഇടത്തരം, താഴ്ന്ന ഇടത്തരം വീടുകളിലാണ് നമ്മൾ വളർന്നത്: റാഞ്ചി, പട്ന, നാഗ്പൂർ, കോയമ്പത്തൂർ, ഭോപ്പാൽ, കട്ടക്ക്, ലുധിയാന. വലിയ നഗരങ്ങൾക്ക് ആ ദശകത്തിന്റെ സ്വന്തം പതിപ്പുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ ഈ പംക്തി ബാക്കിയുള്ള നമുക്കുവേണ്ടിയാണ്. താക്കോൽ ഒരാൾക്കു മാത്രം സൂക്ഷിക്കാൻ അനുവാദമുള്ള അലമാരയുള്ള, നല്ല സ്റ്റീൽ പാത്രങ്ങൾ വിരുന്നുകാർ വരുമ്പോൾ മാത്രം പുറത്തെടുക്കുന്ന, ആവശ്യം വന്നാലോ എന്നു കരുതി ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവറും ആരും കളയാത്ത വീടുകളിലായിരുന്നു നമ്മുടെ ജീവിതം. എപ്പോഴും അത് ആവശ്യമായി വന്നു.
ടിവിയിൽ നാല്പത് ചാനലുകൾ വരുന്നതിനുമുമ്പത്തെ ജീവിതം ഓർമ്മയുള്ള അവസാന തലമുറയാണ് നമ്മുടേത്; ഒരു മൊബൈൽ ഫോൺ കൈയിൽ കിട്ടി, ഇത് പ്രധാനമാണെന്ന് പറയപ്പെട്ട ആദ്യ തലമുറയും. നമ്മൾ ഒരു പാലമാണ്. ഒരു ട്രങ്ക് കോളിന് എത്ര ചെലവാകുമെന്ന് നമുക്ക് പറഞ്ഞുതരാം, പത്തു വയസ്സുള്ള കുട്ടിയോട് റേഡിയോ “പോസ്” ചെയ്യാൻ പറ്റാത്തത് എന്തുകൊണ്ടെന്ന് ക്ഷമയോടെ വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്യാം.
ഉള്ളിൽനിന്നു നോക്കിയാൽ തൊണ്ണൂറുകൾ എങ്ങനെയായിരുന്നു?
ഒരു സാധാരണ ഞായറാഴ്ച ഞാൻ വിവരിക്കട്ടെ.
തുടക്കം എണ്ണയിലായിരുന്നു. ഓടിരക്ഷപ്പെടാൻ പറ്റുംമുമ്പ് ആരെങ്കിലും, മിക്കവാറും മായോ ദാദിയോ, നിങ്ങളെ പിടികൂടി, ഒരു ചെറിയ വിളക്ക് കത്തിക്കാൻ പോന്നത്ര കടുകെണ്ണ തലയിൽ തേച്ചുപിടിപ്പിക്കും. പിന്നെ കുളി, പിന്നെ വൃത്തിയുള്ള ഉടുപ്പുകൾ, പിന്നെ ടെലിവിഷൻ ഇടാൻ അനുവാദമുള്ള ആ നീണ്ട, ഗംഭീരമായ സമയം. മേൽക്കൂരയിലെ ആന്റിനയ്ക്ക് അതിന്റേതായ സ്വഭാവമുണ്ടായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ ചിത്രം തെളിഞ്ഞിരിക്കും. ചിലപ്പോൾ ക്രിക്കറ്റ് സ്റ്റേഡിയത്തിലെ ഹിമക്കൊടുങ്കാറ്റു പോലെ തോന്നും. ഒരു അങ്കിളോ, എൻജിനീയറായിരിക്കാൻ ഒരു അർഹതയുമില്ലാത്ത ഒരു കസിനോ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും; ആന്റിന കുറച്ചു ഡിഗ്രി തിരിക്കാൻ അയാളെ ടെറസിലേക്ക് പറഞ്ഞയയ്ക്കും, താഴെനിന്ന് വീട്ടുകാർ നിർദേശങ്ങൾ വിളിച്ചുകൂവും. “ഥോഡാ ലെഫ്റ്റ്! നോട്ട് ദാറ്റ് മച്ച്! വാപസ്! ഹാൻ, ഹാൻ, ആ ഗയി!”
“ആ ഗയി” ഇന്ത്യൻ കുടുംബജീവിതത്തിലെ മഹത്തായ നിമിഷങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. ഒരു സിഗ്നലിനുവേണ്ടി വീടു മുഴുവൻ ആർപ്പുവിളിച്ചു.
ഉച്ചയൂണ് ഗൗരവമുള്ള കാര്യമായിരുന്നു. ചില വീടുകളിൽ ഞായറാഴ്ച എന്നാൽ ഇറച്ചി, മറ്റു ചിലയിടങ്ങളിൽ പ്രത്യേകമായ എന്തെങ്കിലും, പക്ഷേ എല്ലാ വീട്ടിലും അതിന്റെ അർത്ഥം അയൽപക്കത്തെ കുട്ടികൾ പോലും വരാൻ ഒരു കാരണം കണ്ടെത്തുന്നത്ര മണമുള്ള അടുക്കള എന്നായിരുന്നു. ഉച്ചയൂണു കഴിഞ്ഞാൽ ഉറക്കം. ക്ഷീണമൊന്നുമില്ല, പക്ഷേ ഉറങ്ങാൻ പറയും, അങ്ങനെ കണ്ണടച്ചു കിടന്ന്, സീലിങ് ഫാനിന്റെ മൂളലും പുറത്തെ കാക്കകളുടെ കരച്ചിലും ദൂരെ റേഡിയോയിൽ ആരുടെയോ ആവശ്യപ്രകാരം വരുന്ന ഒരു ഗാനവും കേട്ടുകിടക്കും.
അതായിരുന്നു എല്ലാം. അതായിരുന്നു ആ ദശകത്തിലെ മഹത്തായ വിനോദം. എങ്കിലും എങ്ങനെയോ, അത് മതിയായിരുന്നു.
നമ്മുടെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ വാക്കുകൾ
ഈ പംക്തിയിൽ ഞാൻ ചെയ്യാനാഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം ആ കാലത്തെ ഭാഷയെ തിരികെ കൊണ്ടുവരിക എന്നതാണ്, കാരണം അത് സ്വന്തമായൊരു ഭാഷ തന്നെയായിരുന്നു.
നമ്മുടെ അച്ഛനമ്മമാർ പറഞ്ഞില്ല, “ഞാൻ ആകെ വീർപ്പുമുട്ടി നിൽക്കുകയാണ്.” അവർ പറഞ്ഞു, “ഥോഡാ അഡ്ജസ്റ്റ് കർ ലോ.” അവർ പറഞ്ഞില്ല, “നമുക്കൊരു ബജറ്റിടാം.” അവർ പറഞ്ഞു, “പൈസാ പേഡ് പേ നഹി ഉഗ്താ.” അവർ പറഞ്ഞില്ല, “ഇതൊരു പ്രീമിയം ഉൽപ്പന്നമാണ്.” അവർ പറഞ്ഞു, “ഇത്നാ മെഹംഗാ? പെഹ്ലേ വാലാ ക്യാ ഖരാബ് ഥാ?”
പ്രായമുള്ളവർ, പ്രത്യേകിച്ച് മുത്തശ്ശിമുത്തശ്ശന്മാർ, ഒറ്റ വാചകത്തിൽ ഏതു തർക്കവും അവസാനിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. “ഹമാരേ സമാനേ മേം തോ...” എന്നിട്ട് കഥ തുടങ്ങും, തോറ്റുവെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകും. അവരുടെ “സമാനേ”യിൽ സ്കൂൾ അഞ്ചു കിലോമീറ്റർ അകലെയായിരുന്നു, അവർ ചെരിപ്പില്ലാതെ നടന്നു, പോകുമ്പോഴും വരുമ്പോഴും കയറ്റം കയറി. ആ ഭൂമിശാസ്ത്രം ആരും ഒരിക്കലും സ്ഥിരീകരിച്ചിട്ടില്ല.
എങ്കിലും ആ വാക്കുകൾ ഒരുതരം വിവേകം പേറിയിരുന്നു. “ഠീക് ഹൈ” വെറുമൊരു സമ്മതമായിരുന്നില്ല. അതൊരു സമ്പൂർണ ജീവിതദർശനമായിരുന്നു. അതിന്റെ അർത്ഥം ഇതായിരുന്നു: ഇതിലും നന്നാകാമായിരുന്നു, പക്ഷേ സാരമില്ല, നമ്മൾ കൈകാര്യം ചെയ്യും. അതിനർത്ഥം അല്പം കുറവിൽ ജീവിക്കാമെന്നും, പരാതി പറഞ്ഞാൽ കറന്റ് ബില്ല് മാറില്ലെന്നും, നാളെ മിക്കവാറും കുഴപ്പമില്ലാതെ കടന്നുപോകുമെന്നുമായിരുന്നു.
നമ്മൾ നിശ്ശബ്ദമായി ശ്രദ്ധിക്കാതെയായ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ
ഇതിനെക്കുറിച്ചാണ് എനിക്ക് ശരിക്കും എഴുതണമെന്നുള്ളത്. എല്ലാ ചരിത്രപുസ്തകത്തിലുമുള്ള തൊണ്ണൂറുകളിലെ വലിയ സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചല്ല, ഒരു ദിവസത്തെ രൂപപ്പെടുത്തിയ ചെറിയ, കൃത്യമായ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച്.
ഏപ്രിലിൽ ഒരു പുതിയ പാഠപുസ്തകത്തിന്റെ മണം. നിങ്ങളുടെ അമ്മ അതിനു മുകളിലിട്ട തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള പേപ്പർ കവർ, അതിൽ ശ്രദ്ധയോടെ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ പേരെഴുതിയ ലേബൽ. ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന ദിവസം തന്നെ, ഒരേയൊരു തവണ നിങ്ങളുടെ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ ചോർന്ന ഡോട്ട് പേന. രണ്ടാമത്തെ പീരിയഡിനു മുമ്പേ പറാത്ത ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ സബ്സിയുമായി മാറ്റിയതുകൊണ്ട് സംശയം തോന്നിക്കുംവിധം വൃത്തിയായി വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ടിഫിൻ ബോക്സ്.
സ്കൂളിനു പുറത്തെ ഐസ്-കാൻഡി വണ്ടി, നിറമുള്ള അതിന്റെ കോലുകളും എല്ലാവരുടെയും പേരറിയാവുന്ന അതിന്റെ ഉടമയും. പുലരും മുമ്പേ വന്ന്, പാലിലെ വെള്ളത്തിന്റെ അളവിനെച്ചൊല്ലി തർക്കിച്ച ദൂധ്‌വാല. മൂന്നു തെരുവ് അകലെനിന്നുപോലും വിളി തിരിച്ചറിയാമായിരുന്ന സബ്സിവാല. നിങ്ങളുടെ പഴയ പത്രങ്ങൾ തൂക്കി, പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും ഒരു രൂപ കുറച്ചുതന്നിട്ടും, എങ്ങനെയോ നിങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരനായി തുടർന്ന കബാഡിവാല.
ഓരോ വീട്ടിലും തൂങ്ങിക്കിടന്ന, കുടുംബരേഖകൂടിയായിരുന്ന, പരിസരത്തെ കടയിൽനിന്നുള്ള കലണ്ടർ: പാലിന്റെ കണക്ക്, ഗ്യാസ് സിലിണ്ടറിന്റെ തീയതി, ആരുടെയോ പിറന്നാൾ, ഒരു കസിന്റെ ട്രെയിൻ. ഗ്യാസ് സിലിണ്ടർ തന്നെയും, മൂന്നാഴ്ച കാത്തിരിപ്പിനു ശേഷം ഒടുവിൽ ഡെലിവറിക്കാരൻ എത്തുമ്പോഴത്തെ നിശ്ശബ്ദ സന്തോഷവും.
പവർ കട്ട്. ഹോ, ആ പവർ കട്ട്. വിളക്കുകൾ അണഞ്ഞ നിമിഷം, തെരുവ് മുഴുവൻ ഒരൊറ്റ വലിയ കുടുംബമായി മാറി. മെഴുകുതിരികൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആരോ ഒരു കഥ പറഞ്ഞു. ആരോ പാടി. കുട്ടികൾ പുറത്തേക്കോടി, ഇരുണ്ട വഴിയിൽ നിന്നുകൊണ്ട്, പിന്നീട് നഗരവെളിച്ചങ്ങൾ കവർന്നെടുത്ത നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി.
ഇതെല്ലാം സാധാരണമായിരുന്നു. ഇതൊന്നും പ്രത്യേകതയുള്ളതാണെന്ന് നമ്മളാരും കരുതിയില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് ഇത് എഴുതിവയ്ക്കേണ്ടത്.
എന്തുകൊണ്ടാണ് നമുക്ക് ഗൃഹാതുരത്വം?
ഇതാണ് വിചിത്രമായ ഭാഗം. സത്യം പറഞ്ഞാൽ, നമ്മിൽ മിക്കവരും തിരിച്ചുപോകില്ല. നമുക്ക് എയർ കണ്ടീഷണർ ഇഷ്ടമാണ്. ഒരു ഡോക്ടറെ ഫോണിൽ കിട്ടുമെന്നത് ഇഷ്ടമാണ്. സ്റ്റേഷനു പുറത്തേക്കും വഴിയിലേക്കും വളഞ്ഞുകിടക്കുന്ന വരിയിൽ നിൽക്കാതെ ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്യാമെന്നത് ഇഷ്ടമാണ്.
അതുകൊണ്ട് നമ്മൾ മിസ് ചെയ്യുന്നത് തൊണ്ണൂറുകളെയല്ല. അവയിൽ നമുക്ക് തോന്നിയിരുന്ന എന്തോ ഒന്നിനെയാണ്.
ഇത് ഒരു ഘട്ടമാണെന്ന് ആരും പറയാതെ ചെറുപ്പമായിരിക്കുന്നത് നമ്മൾ മിസ് ചെയ്യുന്നു. അയൽക്കാർക്ക് നമ്മുടെ പേരും മാർക്കും അറിയാവുന്ന ഒരു ലോകം നമ്മൾ മിസ് ചെയ്യുന്നു. ഒരു ഞായറാഴ്ച നീണ്ടതാണെന്നും വേനലവധി അവസാനിക്കാത്തതാണെന്നും ദൂരെയുള്ള ബന്ധുവിന്റെ കത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നത് മൂല്യമുള്ളതാണെന്നുമുള്ള തോന്നൽ നമ്മൾ മിസ് ചെയ്യുന്നു. ചായയും റേഡിയോയുമായി വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന, ഇന്ന് പലരും ഫോട്ടോകളിൽ മാത്രമായ നമ്മുടെ മുത്തശ്ശിമുത്തശ്ശന്മാരെ നമ്മൾ മിസ് ചെയ്യുന്നു.
അതാണ് യഥാർത്ഥ ഗൃഹാതുരത്വം. അത് ഒരു കാലത്തിനോടല്ല, ആ കാലത്തെ നിറച്ച മനുഷ്യരോടാണ്.
പിന്നെ, ആരെങ്കിലും പാർലെ-ജിയെക്കുറിച്ചോ ദൂരദർശനെക്കുറിച്ചോ ബജാജ് ചേതക്കിനെക്കുറിച്ചോ പറയുമ്പോൾ നെഞ്ചിൽ പെട്ടെന്ന് എന്തോ വിചിത്രമായി ഇളകുന്നത് അതുകൊണ്ടാണെന്ന് എനിക്കു തോന്നുന്നു. ഇത് ബിസ്കറ്റിനെക്കുറിച്ചല്ല. നിങ്ങൾക്ക് അതു നീട്ടിത്തന്ന കൈയെക്കുറിച്ചാണ്.
ഇവിടെ നിങ്ങൾക്ക് എന്തു കിട്ടും?
ഓരോ ആഴ്ചയും ആ വർഷങ്ങളിൽനിന്ന് ഒരു ചെറിയ കാര്യമെടുത്ത് ഞാൻ അതിനെക്കുറിച്ച് ശരിക്കും എഴുതും. ഒരാഴ്ച അത് അലമാരയാകാം. മറ്റൊരാഴ്ച മാഗിയോ ഛഠോ ഒരു ബോർഡ് പരീക്ഷാഫലത്തിന്റെ മഹത്തായ ചൊവ്വാഴ്ചയോ ആകാം. നമ്മൾ അടുക്കളയിലേക്കും തെരുവിലേക്കും സ്കൂളിലേക്കും റെയിൽവേ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്കും സ്വീകരണമുറിയിലേക്കും പോകും. കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് വളരെ കുറച്ചു മാത്രം പറഞ്ഞ മാതാപിതാക്കളെക്കുറിച്ചും ഏറെ പറഞ്ഞ മുത്തശ്ശിമുത്തശ്ശന്മാരെക്കുറിച്ചും നമ്മുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് എപ്പോഴും അഭിപ്രായമുണ്ടായിരുന്ന അങ്കിൾമാരെക്കുറിച്ചും നമ്മൾ സംസാരിക്കും.
ആകെ അമ്പത്തിനാല് ലക്കങ്ങളുണ്ടാകും. ചിലത് നിങ്ങളെ ചിരിപ്പിക്കും. ചിലത്, ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു, നിങ്ങളെ നിശ്ശബ്ദരാക്കും. മിക്കതും നിങ്ങളെക്കൊണ്ട് ഫോണെടുപ്പിക്കും, വർഷങ്ങളായി സംസാരിക്കാത്ത ഒരു സ്കൂൾ സുഹൃത്തിന് സന്ദേശമയയ്പ്പിക്കും, ഇത്രമാത്രം പറഞ്ഞ്: “ഓർമ്മയുണ്ടോ...?”
അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ, ഈ പംക്തി വിജയമായെന്ന് ഞാൻ കണക്കാക്കും.
ഒരു അപേക്ഷ
നിങ്ങളില്ലാതെ ഈ പംക്തി ശരിയാകില്ല. നിങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ മറന്നുപോയ കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങൾ ഓർക്കുന്നുണ്ട്, വേറൊരു തെരുവിൽനിന്നും വേറൊരു പട്ടണത്തിൽനിന്നും വേറൊരു അടുക്കളയിൽനിന്നും നിങ്ങൾ കണ്ട കാര്യങ്ങളും.
അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത് ഇതാണ്. ഏതെങ്കിലും പംക്തിയിലെ എന്തെങ്കിലും ഒരു ഓർമ്മയെ ഉണർത്തുമ്പോൾ, എനിക്ക് എഴുതൂ. റിപ്പോർട്ട് കാർഡ് വന്നപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ എന്തു പറഞ്ഞെന്ന് പറയൂ. നിങ്ങളുടെ അമ്മ അലമാരയിൽ എന്താണ് ഒളിപ്പിച്ചതെന്ന് പറയൂ. മധുരപലഹാരക്കടയുടെയും സിനിമാ തിയേറ്ററിന്റെയും ആരും മറക്കാത്ത ടീച്ചറുടെയും പേര് പറയൂ. ഇവയിൽ ഏറ്റവും നല്ലവ, നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ പേരോടുകൂടി, പിന്നീടുള്ള ഒരു ലക്കത്തിൽ ഇടം നേടും.
ഇതൊരു വരാന്തയാണെന്നു കരുതൂ, കുറച്ചു കസേരകളും ഒരു കലം ചായയുമായി. എല്ലാവർക്കും സ്വാഗതം. ആർക്കും ഒരു പരിചയപ്പെടുത്തൽ വേണ്ട.
അടുത്ത ആഴ്ച, എല്ലാ നല്ല ഇന്ത്യൻ കഥകളും തുടങ്ങുന്നിടത്തുനിന്ന് നമ്മൾ തുടങ്ങും: ഒരു ഞായറാഴ്ചയിൽനിന്ന്. എണ്ണക്കുളി, രംഗോളി, ടെലിവിഷൻ, പിന്നെ വളരെ നീണ്ട ഒരു ഉച്ചയൂണും.
അതുവരെ, എനിക്കുവേണ്ടി ഒരു ചെറിയ കാര്യം ചെയ്യൂ. നിങ്ങളെക്കാൾ പ്രായമുള്ള ആരെയെങ്കിലും വിളിക്കൂ. അവർ എന്താണ് ഓർക്കുന്നതെന്ന് ചോദിക്കൂ. എന്നിട്ട് മിണ്ടാതിരുന്ന് കേൾക്കൂ.
ഠീക് ഹൈ?