ಠೀಕ್ ಹೈ: ತೊಂಬತ್ತರ ದಶಕದ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು
ವಾರ 1: ಸ್ವಾಗತ, ಮತ್ತು ದಯವಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಚಪ್ಪಲಿಗಳನ್ನು ಬಾಗಿಲ ಬಳಿಯೇ ಬಿಡಿ
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಫೋನಿಗೆ ಇದ್ದದ್ದು ಒಂದೇ ಕೆಲಸ: ಅತ್ಯಂತ ಅನಾನುಕೂಲ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ರಿಂಗ್ ಆಗುವುದು. ಅದು ಹಜಾರದಲ್ಲಿ ಕ್ರೋಶೆ ಹೆಣೆದ ಮ್ಯಾಟಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿತ್ತು, ಕಪ್ಪು ಅಥವಾ ಬೀಜ್ ಬಣ್ಣದ್ದು, ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಬರಲು ಯುಗವೇ ಬೇಕಾಗುವ ಡಯಲ್ ಜೊತೆಗೆ. ರಿಂಗ್ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಬಾರಿಸಿತು ಎನ್ನುವುದರಿಂದಲೇ ಯಾರು ಕರೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಉದ್ದದ ರಿಂಗ್ ಎಂದರೆ ದೂರದ ಊರಿನ ಬಂಧುಗಳು. ಚಿಕ್ಕ ರಿಂಗ್ ಎಂದರೆ ರಾಂಗ್ ನಂಬರ್. ಇನ್ನು ರಾತ್ರಿ 2 ಗಂಟೆಗೆ ಬಾರಿಸಿದರೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಎದ್ದು, ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಯಾರಾದರೂ ಅದನ್ನು ಎತ್ತುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಪೂರ್ತಿ ಮೂರು ರಿಂಗ್‌ಗಳ ಕಾಲ ಅದನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಯಾರೂ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯಲಿಲ್ಲ. ಯಾರೂ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಅದನ್ನು ಬದುಕಿದೆವು ಅಷ್ಟೇ, ಆಮೇಲೆ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲೇ ಮತ್ತೆ ಮಲಗಿದೆವು.
ಈಗ, ಕೆಲವು ದಶಕಗಳ ನಂತರ, ನಮಗೇ ಅದರ ನೆನಪು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಆ ಚಿಂತೆಯದ್ದಲ್ಲ, ಖಂಡಿತ. ಆ ಫೋನಿನದು. ಆ ಮ್ಯಾಟಿನದು. ಅದೆಲ್ಲದರ ನಿಧಾನದ, ಸ್ವಲ್ಪ ಅನನುಕೂಲದ, ಪೂರ್ತಿ ಮನುಷ್ಯ ಸಹಜವಾದ ಏರ್ಪಾಡಿನದು.
ಇದನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಕ್ರೋಶೆ ಮ್ಯಾಟಿನ ಬಗ್ಗೆ ನೀವು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಸ್ವಾಗತ. ನೀವು ಸರಿಯಾದ ಜಾಗಕ್ಕೇ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ.
ಅಸಲಿಗೆ ನಾವು ಯಾರು?
ನಾವು ತೊಂಬತ್ತರ ದಶಕದ ಮಕ್ಕಳು. ನಾವು ಎಪ್ಪತ್ತರ ದಶಕದ ಕೊನೆಯಲ್ಲೋ ಎಂಬತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲೋ ಹುಟ್ಟಿದವರು, ಆ ದಶಕ ಮುಗಿಯುವಾಗ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳೋ, ಕಾಲೇಜು ಹುಡುಗರೋ, ಮೊದಲ ಕೆಲಸದವರೋ ಆಗಿದ್ದೆವು. ದಶಕ ಶುರುವಾದಾಗ ನನಗೆ ಏಳು ವರ್ಷ, ಮುಗಿದಾಗ ಹದಿನೇಳು, ಅದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಪರಿಪೂರ್ಣ ವಯಸ್ಸು. ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವರು, ಹಿರಿಯರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಭದ್ರವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಇನ್ನೂ ನಂಬುವಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕವರು.
ನಾವು ಬೆಳೆದದ್ದು ಭಾರತದಾದ್ಯಂತದ ಊರುಗಳ ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ನಗರಗಳ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗ ಮತ್ತು ಕೆಳಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ: ರಾಂಚಿ, ಪಾಟ್ನಾ, ನಾಗ್ಪುರ, ಕೊಯಮತ್ತೂರು, ಭೋಪಾಲ್, ಕಟಕ್, ಲುಧಿಯಾನಾ. ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳಿಗೆ ಆ ದಶಕದ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಆವೃತ್ತಿ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ಈ ಅಂಕಣ ಉಳಿದ ನಮಗಾಗಿ. ನಾವು ಬದುಕಿದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಮೆರಾದ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಒಬ್ಬರು ಮಾತ್ರ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಅನುಮತಿ ಇತ್ತು, ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ಟೀಲ್ ತಟ್ಟೆಗಳು ಅತಿಥಿಗಳು ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು, ಮತ್ತು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲವನ್ನು ಯಾರೂ ಎಂದೂ ಬಿಸಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ನಲವತ್ತು ಚಾನೆಲ್‌ಗಳು ಬರುವ ಮೊದಲಿನ ಬದುಕನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಕೊನೆಯ ತಲೆಮಾರು ನಮ್ಮದು, ಮತ್ತು ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನನ್ನು ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಇದು ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ಮೊದಲ ತಲೆಮಾರು ಕೂಡ. ನಾವು ಸೇತುವೆ. ಟ್ರಂಕ್ ಕಾಲ್‌ಗೆ ಎಷ್ಟು ಖರ್ಚಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಬಲ್ಲೆವು, ಜೊತೆಗೆ ರೇಡಿಯೋವನ್ನು ಏಕೆ “ಪಾಸ್” ಮಾಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಮಗುವಿಗೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ವಿವರಿಸಲೂ ಬಲ್ಲೆವು.
ಒಳಗಿನಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ತೊಂಬತ್ತರ ದಶಕ ಹೇಗಿತ್ತು?
ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಭಾನುವಾರವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಅದು ಶುರುವಾಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಎಣ್ಣೆಯಿಂದ. ಯಾರಾದರೂ, ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಾ ಅಥವಾ ದಾದಿ, ನೀವು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲೇ ಹಿಡಿದು, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದೀಪವನ್ನೇ ಉರಿಸಬಹುದಾದಷ್ಟು ಸಾಸಿವೆ ಎಣ್ಣೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ತಲೆಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಮೇಲೆ ಸ್ನಾನ, ಆಮೇಲೆ ಶುದ್ಧ ಬಟ್ಟೆ, ಆಮೇಲೆ ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಹಚ್ಚಲು ಅನುಮತಿ ಇದ್ದ ಆ ಉದ್ದನೆಯ, ವೈಭವದ ಹೊತ್ತು. ಛಾವಣಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಆಂಟೆನಾಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಿತ್ತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಚಿತ್ರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಸ್ಟೇಡಿಯಂನಲ್ಲಿ ಹಿಮಬಿರುಗಾಳಿ ಬೀಸಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವಾಗಲೂ ಒಬ್ಬ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನನ್ನೋ, ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗುವ ಯೋಗ್ಯತೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಒಬ್ಬ ಸೋದರಸಂಬಂಧಿಯನ್ನೋ ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಸೂಚನೆ ಕೂಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಆಂಟೆನಾವನ್ನು ಕೆಲವು ಡಿಗ್ರಿ ತಿರುಗಿಸಲು ತಾರಸಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. “ಥೋಡಾ ಲೆಫ್ಟ್! ನಾಟ್ ದ್ಯಾಟ್ ಮಚ್! ವಾಪಸ್! ಹಾಂ, ಹಾಂ, ಆ ಗಯೀ!”
ಆ “ಆ ಗಯೀ” ಭಾರತೀಯ ಕುಟುಂಬ ಜೀವನದ ಮಹಾ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಒಂದು ಸಿಗ್ನಲ್‌ಗಾಗಿ ಇಡೀ ಮನೆ ಹರ್ಷೋದ್ಗಾರ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಊಟ ಗಂಭೀರ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲವು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾನುವಾರ ಎಂದರೆ ಮಾಂಸ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಏನೋ ವಿಶೇಷ, ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಅದರರ್ಥ ನೆರೆಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳೂ ಬರಲು ಒಂದು ನೆಪ ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಘಮಘಮಿಸುವ ಅಡುಗೆಮನೆ. ಊಟದ ನಂತರ ಬರುತ್ತಿತ್ತು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ನಿದ್ದೆ. ನಿಮಗೆ ಸುಸ್ತಾಗಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ಮಲಗಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಹಾಗಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಮಲಗಿ ಸೀಲಿಂಗ್ ಫ್ಯಾನಿನ ಸದ್ದು, ಹೊರಗಿನ ಕಾಗೆಗಳು, ಮತ್ತು ಯಾರದೋ ಕೋರಿಕೆಯ ಹಾಡು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ದೂರದ ರೇಡಿಯೋವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಿದ್ದಿರಿ.
ಅಷ್ಟೇ. ಅದೇ ಆ ದಶಕದ ಮಹಾ ಮನರಂಜನೆ. ಮತ್ತು ಹೇಗೋ, ಅಷ್ಟು ಸಾಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ನಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರ ಶಬ್ದಕೋಶ
ಈ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದಿರುವ ಒಂದು ಕೆಲಸ, ಆ ಕಾಲದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ತರುವುದು, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ತನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ಭಾಷೆಯಾಗಿತ್ತು.
ನಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರು “ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕೈ ಮೀರಿ ಹೋದಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ” ಎನ್ನುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು “ಥೋಡಾ ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಕರ್ ಲೋ” ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು “ಬಜೆಟ್ ಮಾಡೋಣ” ಎನ್ನುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು “ಪೈಸಾ ಪೇಡ್ ಪೇ ನಹೀ ಉಗ್ತಾ” ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು “ಇದು ಪ್ರೀಮಿಯಂ ಉತ್ಪನ್ನ” ಎನ್ನುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದುದು, “ಇತ್ನಾ ಮೆಹೆಂಗಾ? ಪೆಹಲೇ ವಾಲಾ ಕ್ಯಾ ಖರಾಬ್ ಥಾ?”
ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು, ಅದರಲ್ಲೂ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಯರು, ಯಾವುದೇ ವಾದವನ್ನು ಒಂದೇ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸುವ ಕಲೆ ಬಲ್ಲವರಾಗಿದ್ದರು. “ಹಮಾರೇ ಜಮಾನೇ ಮೇ ತೋ...” ಎಂದು ಕಥೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಮತ್ತು ನೀವು ಸೋತಿರಿ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರ “ಜಮಾನೇ”ದಲ್ಲಿ ಶಾಲೆ ಐದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಅವರು ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ, ಹೋಗುವಾಗಲೂ ಬರುವಾಗಲೂ ಏರುಗುಡ್ಡದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಭೂಗೋಳವನ್ನು ಯಾರೂ ಎಂದೂ ಖಚಿತಪಡಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೂ ಆ ಶಬ್ದಕೋಶ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿವೇಕವನ್ನು ಹೊತ್ತಿತ್ತು. “ಠೀಕ್ ಹೈ” ಅಂದರೆ ಬರೀ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಪೂರ್ತಿ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ. ಅದರ ಅರ್ಥ: ಇದು ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರಬಹುದಿತ್ತು, ಆದರೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ನಾವು ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತೇವೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಲ್ಲೂ ಬದುಕಬಲ್ಲೆವು, ಗೊಣಗಿದರೆ ಕರೆಂಟ್ ಬಿಲ್ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ನಾಳೆ ಬಹುಶಃ ಸರಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅದು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು.
ನಾವು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಗಮನಿಸುವುದನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಸಂಗತಿಗಳು
ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದಿರುವುದು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ. ಪ್ರತಿ ಇತಿಹಾಸ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲೂ ಇರುವ ತೊಂಬತ್ತರ ದಶಕದ ದೊಡ್ಡ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲ, ಒಂದು ದಿನವನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ, ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಂಗತಿಗಳು.
ಏಪ್ರಿಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದ ವಾಸನೆ. ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿ ಅದಕ್ಕೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಕಂದು ಕಾಗದದ ಹೊದಿಕೆ, ಅದರ ಮೇಲೆ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ದೊಡ್ಡಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಹೆಸರಿನ ಲೇಬಲ್. ಅಂಗಿಯ ಜೇಬಿನೊಳಗೆ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದಿನ ಸರಿಯಾಗಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಬಾರಿ ಸೋರಿದ ಡಾಟ್ ಪೆನ್. ಎರಡನೇ ಪೀರಿಯಡ್‌ಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ಪರಾಠ ಸ್ನೇಹಿತನ ಸಬ್ಜಿಗೆ ಅದಲು ಬದಲಾಗಿ, ಅನುಮಾನ ಹುಟ್ಟಿಸುವಷ್ಟು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಟಿಫಿನ್ ಡಬ್ಬಿ.
ಶಾಲೆಯ ಹೊರಗಿನ ಐಸ್-ಕ್ಯಾಂಡಿ ಗಾಡಿ, ಅದರ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಕಡ್ಡಿಗಳು, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರ ಹೆಸರೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಅದರ ಮಾಲೀಕ. ಬೆಳಗಾಗುವ ಮೊದಲೇ ಬಂದು ಹಾಲಿನಲ್ಲಿನ ನೀರಿನ ಪ್ರಮಾಣದ ಬಗ್ಗೆ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ದೂಧ್‌ವಾಲಾ. ಮೂರು ಬೀದಿ ದೂರದಿಂದಲೇ ನೀವು ಗುರುತಿಸಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಕೂಗಿನ ಸಬ್ಜಿವಾಲಾ. ನಿಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ತೂಗಿ ನೀವು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ಕಡಿಮೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ, ಆದರೂ ಹೇಗೋ ನೀವು ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಬಾಡಿವಾಲಾ.
ಪ್ರತಿ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ಕುಟುಂಬದ ದಾಖಲೆ ಪುಸ್ತಕವೂ ಆಗಿದ್ದ ಬಡಾವಣೆಯ ಅಂಗಡಿಯ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್: ಹಾಲಿನ ಲೆಕ್ಕ, ಗ್ಯಾಸ್ ಸಿಲಿಂಡರ್ ದಿನಾಂಕ, ಯಾರದೋ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ, ಸೋದರಸಂಬಂಧಿಯ ರೈಲು. ಆ ಗ್ಯಾಸ್ ಸಿಲಿಂಡರ್ ಕೂಡ, ಮತ್ತು ಮೂರು ವಾರ ಕಾದ ನಂತರ ಡೆಲಿವರಿ ಮಾಡುವವನು ಕೊನೆಗೂ ಬಂದಾಗ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ಮೌನ ಸಂತೋಷ.
ಕರೆಂಟ್ ಹೋಗುವುದು. ಅಯ್ಯೋ, ಆ ಕರೆಂಟ್ ಹೋಗುವುದು. ದೀಪಗಳು ಆರಿ, ಇಡೀ ಬೀದಿ ಒಂದೇ ದೊಡ್ಡ ಕುಟುಂಬವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ಷಣ. ಮೇಣದಬತ್ತಿಗಳು ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಯಾರೋ ಒಂದು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾರೋ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳು ಹೊರಗೆ ಓಡಿ ಕತ್ತಲೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ನಗರದ ದೀಪಗಳು ಆಮೇಲೆ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಇವೆಲ್ಲ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದವು. ಇವು ವಿಶೇಷ ಎಂದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಇವು ಬರೆದಿಡಲು ಅರ್ಹವಾಗಿವೆ.
ನಮಗೇಕೆ ಈ ಹಂಬಲ?
ಇಲ್ಲಿದೆ ವಿಚಿತ್ರ ಭಾಗ. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಏರ್ ಕಂಡೀಷನರ್ ಇಷ್ಟ. ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವುದು ಇಷ್ಟ. ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ಹೊರಗೆ ರಸ್ತೆಯವರೆಗೂ ಸುರುಳಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲದೆಯೇ ರೈಲು ಟಿಕೆಟ್ ಬುಕ್ ಮಾಡಬಹುದು ಎನ್ನುವುದು ಇಷ್ಟ.
ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವುದು ತೊಂಬತ್ತರ ದಶಕವನ್ನಲ್ಲ. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಹೇಗನಿಸುತ್ತಿತ್ತೋ ಅದನ್ನು.
ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಹಂತ ಎಂದು ಯಾರೂ ಹೇಳದೆ ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ನೆರೆಹೊರೆಯವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಹೆಸರು, ನಮ್ಮ ಅಂಕಗಳು ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಭಾನುವಾರ ಉದ್ದವಾಗಿತ್ತು, ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಮುಗಿಯದಂತಿತ್ತು, ದೂರದ ಬಂಧುವಿನ ಪತ್ರ ಕಾಯಲು ಅರ್ಹವಾಗಿತ್ತು ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಚಹಾ ಮತ್ತು ರೇಡಿಯೋ ಜೊತೆಗೆ ವರಾಂಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ, ಈಗ ಅವರಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಫೋಟೋಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿರುವ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಯರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ.
ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಹಂಬಲ. ಅದು ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಆ ಕಾಲವನ್ನು ತುಂಬಿದ್ದ ಜನರಿಗಾಗಿ.
ಮತ್ತು ನನ್ನ ಊಹೆಯಂತೆ, ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಯಾರಾದರೂ ಪಾರ್ಲೆ-ಜಿ ಅಥವಾ ದೂರದರ್ಶನ ಅಥವಾ ಬಜಾಜ್ ಚೇತಕ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ನಿಮ್ಮ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಥಟ್ಟನೆ ಏನೋ ವಿಚಿತ್ರ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಬಿಸ್ಕತ್ತಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಅದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಕೈಯ ಬಗ್ಗೆ.
ಇಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಏನು ಸಿಗುತ್ತದೆ?
ಪ್ರತಿ ವಾರ, ಆ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಒಂದು ವಾರ ಅದು ಅಲ್ಮೆರಾ ಆಗಿರಬಹುದು. ಇನ್ನೊಂದು ವಾರ ಮ್ಯಾಗಿ, ಅಥವಾ ಛಠ್, ಅಥವಾ ಬೋರ್ಡ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಲಿತಾಂಶದ ಆ ಮಹಾ ಮಂಗಳವಾರ ಆಗಿರಬಹುದು. ನಾವು ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ, ಬೀದಿಗೆ, ಶಾಲೆಗೆ, ರೈಲ್ವೆ ಪ್ಲಾಟ್‌ಫಾರ್ಮ್‌ಗೆ ಮತ್ತು ಹಜಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿದು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹೆತ್ತವರ ಬಗ್ಗೆ, ತುಂಬಾ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಯರ ಬಗ್ಗೆ, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂದಿರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತೇವೆ.
ಇವು ಒಟ್ಟು ಐವತ್ತನಾಲ್ಕು ಇರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಗಿಸುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೇ, ನಾನು ಆಶಿಸುವಂತೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮೌನವಾಗಿಸುತ್ತವೆ. ಹೆಚ್ಚಿನವು ನಿಮ್ಮ ಫೋನನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮಾತಾಡದ ಶಾಲೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕೇವಲ “ನೆನಪಿದೆಯಾ...?” ಎಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ
ಹಾಗೆ ಆದರೆ, ನಾನು ಈ ಅಂಕಣವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಒಂದು ವಿನಂತಿ
ನೀವಿಲ್ಲದೆ ಈ ಅಂಕಣ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವೂ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿರಿ. ನಾನು ಮರೆತಿರುವ ಸಂಗತಿಗಳು ನಿಮಗೆ ನೆನಪಿವೆ, ಮತ್ತು ನೀವು ಬೇರೆ ಬೀದಿಯಿಂದ, ಬೇರೆ ಊರಿನಿಂದ, ಬೇರೆ ಅಡುಗೆಮನೆಯಿಂದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೀರಿ.
ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಕೋರಿಕೆ ಇದು. ಅಂಕಣದಲ್ಲಿನ ಯಾವುದಾದರೂ ಸಂಗತಿ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ನೆನಪನ್ನು ಕೆದಕಿದರೆ, ನನಗೆ ಬರೆಯಿರಿ. ರಿಪೋರ್ಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಬಂದಾಗ ನಿಮ್ಮ ತಂದೆ ಏನು ಹೇಳಿದರು ಎಂದು ಹೇಳಿ. ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿ ಅಲ್ಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಏನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದರು ಎಂದು ಹೇಳಿ. ಆ ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿ ಅಂಗಡಿಯ, ಸಿನೆಮಾ ಹಾಲಿನ, ಯಾರೂ ಮರೆಯದ ಆ ಶಿಕ್ಷಕರ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದವು, ನೀವು ಬಯಸಿದರೆ ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ, ಮುಂದಿನ ಒಂದು ಆವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ.
ಇದನ್ನು ಒಂದು ವರಾಂಡ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ, ಕೆಲವು ಕುರ್ಚಿಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ಪಾತ್ರೆ ಚಹಾದೊಂದಿಗೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸ್ವಾಗತ. ಯಾರಿಗೂ ಪರಿಚಯ ಬೇಕಿಲ್ಲ.
ಮುಂದಿನ ವಾರ, ಎಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆಯ ಭಾರತೀಯ ಕಥೆಗಳು ಶುರುವಾಗುವಲ್ಲಿಂದಲೇ ನಾವು ಶುರುಮಾಡುತ್ತೇವೆ: ಒಂದು ಭಾನುವಾರದಿಂದ. ಎಣ್ಣೆ ಸ್ನಾನ, ರಂಗೋಲಿ, ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಮತ್ತು ಬಹಳ ಉದ್ದದ ಊಟ.
ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ, ನನಗಾಗಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ. ನಿಮಗಿಂತ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ. ಅವರಿಗೆ ಏನು ನೆನಪಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿ. ಆಮೇಲೆ ಸುಮ್ಮನಿರಿ, ಮತ್ತು ಕೇಳಿ.
ಠೀಕ್ ಹೈ?